Тэнэг хэвээрээ, өлсгөлөн хэвээрээ бай – Стив Жобс

Тэнэг хэвээрээ, өлсгөлөн хэвээрээ бай – Стив Жобс

“Яг энэ мөчид дэлхийн хамгийн шилдэг их сургуулийн нэгд та бvхэнтэй хамт байгаадаа туйлын их баяртай байна. Чин vнэнээр хэлэхэд би амьдралдаа коллэж төгсөж байсангvй Одоо энд зогсож байгаа маань коллэжийн амьдралтай хамгийн ойр байсан vе маань болж таарч байна. Би та бvхэнд амьдралынхаа 3 тvvхийг ярьж өгөхийг хvсэж байна. Илvv зvйл vгvй гуравхан тvvх .

Эхний тvvх – Цэгvvдийг холбосон нь.

Би “Рийд” коллэжийг элссэнийхээ 6 хан сарын дараа хаяж орхисон.. Тэгээд 18 сар буцаж орох гэж хvлээсэн. Гэвч ямар шалтгааны улмаас би коллэжээ орхив? Энэ бvхэн намайг төрөхөөс ч өмнө эхэлсэн юм. Ээж маань намайг төрvvлэхдээ энгийн нэг коллэж төгссөн гэр бvлгvй бvсгvй байсан юм. Намайг энэ ертөнцөд мэндэлхээс өмнө миний хувь заяаг ээж маань өөр хvмvvсийн гарт өгөхөөр хатуу шийдсэн байж билээ. Төрсөнийхөө дараа би хуульч залуу болон тvvний эхнэрт vрчлэгдсэн. Эцсийн мөчид эхийн хэвлийгээс намайг гарахаас өмнө vрчилж авсан эцэг эх маань охин хvсэж байсан гэдэг. Шөнө дунд гэнт утас дугарч намайг охин биш хvv гэдгийг тэдэнд хэлээд намайг vрчилж авах эсэхдээ итгэлтэй байгааг асуухад тэд : “Тэгэлгvй яахав” гэж эргэлзэлгvй хариулсан. Төрvvлсэн эх маань коллэж хэзээ ч төгсөж байгаагvй бол төрсөн эцэг маань дунд сургууль төгсөж байгаагvй нь хожим нь тодорхой болсон юм. Ээж маань намайг vрчлэх сvvлийн гэрээнд гарын vсгээ зурахаас татгалзсан ч vрчилж авсан эцэг эх маань намайг коллэжид явуулна гэж амалсанаар эх маань гарын vсгээ зурсан. Ингэснээр би хувь заяаны эргvvлгээ даган 17 жилийн дараа коллэжид явсан. Юу ч бодолгvй би одоогийн Стэнфорд шиг өндөр төлбөртэй коллэжийг сонгож орхилоо. Коллэжийн сургалтын төлбөрийг төлөх гэж эцэг эхийн маань бvх л цуглуулсан хуримтлал vрэгдэж байлаа. 6 сарын дараа би энд сурах нь ямар ч vнэ цэнэгvйг олж харсан. Би амьдралдаа юу хийх дуртайгаа болон коллэж vvнд минь яаж туслах талаар бодоод бодоод юу ч олж чадаагvй юм. Гэтэл би тэнд эцэг эхийнхээ бvх насаараа цуглуулсан мөнгийг vрсээр байлаа. Эцэст нь би бvх зvйл сайхан болно гэж найдаад коллэжийг орхих шийдвэрээ гаргасан. Тухайн vед энэ шийдвэр надад маш аймшигтай байсан ч эргээд харахад амьдралдаа хийсэн хамгийн сайн шийдвэр маань тэр байж билээ. Коллэжийн хаалгыг бvр мөсөн хаасны дараа би дургvй хичээлvvддээ суулгvй зөвхөн дуртай хичээлдээ шамдах боломж олдсон юм. Харамсалтай нь энэ бvхэн миний төсөөлсөн шиг тийм сайхан байсангvй. Надад унтлагын өрөө гэж байгаагvй учраас би найзуудынхаа өрөөний шалан дээр унтдаг байлаа. Өөрт байгаа 5 доллартаа зохицуулж шилтэй кола авчирч ууж, бvтэн сайн өдөр бvр 7 майл алхаж Харэ Кришна сvмд сайхан хооллодог байв. Өөрийнхөө хvсэл сонирхлыг даган амьдралын саад тотгорт бvдчин явсан маань сvvлд нь надад vнэлж баршгvй тус хvргэсэн юм. Нэг жишээ авъя л даа: Рийд Коллэж тухайн vедээ хамгийн цэвэр бичигтэйгээр орон даяаар гайхагдаж байсан. Кампус тэр чигээрээ уран гартнуудаар дvvрсэн мэт л байв. Би коллэжээс гарсан болохоор энгийн хичээлvvдэд суух шаардлагагvй болсон. Тийм учраас би цэвэр бичгийн ангид сууж яаж ингэж бичдэгийг сурахыг хvссэн. Би шэриф, тvvний төрлvvд, ялгаатай vсгvvдийн нэгдэл зэрэг бичгийг яаж гоё болгох талаар бvх л зvйлийг сурсан. Хичээлvvд надад vнэхээр тvvхэн, бас гайхамшигтай байсан. Тийм ч учраас сонирхолтой яг л хvссэн зvйлээ олсон мэт байв. Гэвч энэ бvхэн сурсан зvйл маань надад амьдрал дээр ямар ч хэрэг болсонгvй. Гэхдээ 10 жилийн дараа бид анхны “Макинтош” компютэрийг бvтээж байхад надад сурсан зvйл маань vнэлж баршгvй тус боллоо. Рийд коллэжид миний сурсан зvйлийн ачаар компютерийн тvvхэнд урд хожид байгаагvй өвөрмөц шийдэлтэй Макинтош компютер мэндэллээ. Хэрвээ би коллэжээс гараагvй бол Мак компютер хэзээ ч ийм vзэсгэлэнтй дvр төрхтэй байхгvй байсан. Харин “Виндоус” vйлдлийн систэм макыг хуулбарлаж эхлэхэд л би vvнийг ойлгож билээ. Коллэжид байхад эдгээр цэгvvдийг хэрхэн холбох талаар ямар ч төсөөлөл байхгvй байсан бол 10 жилийн дараа эргээд харахад энэ дэндvv, бvр дэндvv тод байжээ.

Дахиад хэлэхэд чи урагшаа харж цэгvvдийг холбож чадахгvй харин эргээд нэг өнгөрсөн vе рvvгээ өнгийхдөө чиний амьдралд болоод өнгөрсөн зvйлvvд хоорондоо ямар нэг учир шалтгаантай байсаныг ойлгох болно. Тийм болохоор одоо хийж байгаа зvйлээрээ ирээдvйдээ итгэлтэй алхана гэдэгтээ итгэ. Чиний карма, хувь төөрөг, амьдрал ямар ч байсан гэсэн ямар нэгэн юманд заавал итгэх хэрэгтэй. Итгэх нь чамайг амьдралд дунд хэзээ ч шалдаа буулгахгvй. Учир нь миний амьдралд “итгэл” маш том өөрчлөлт хийсэн юм.

Миний хоёрдахь тvvх бол : Хайр ба Хагацал

Залуу насандаа юу хийх дуртайгаа олсон би бол азтай хvн. Воз бид хоёр анх “Алим” брэндийг манай эцэг эхийн гаражид эхлvvлж байсан. Гражид тарьж эхлvvлсэн “Алим” маань бидний шаргуу хөдөлмөрийн ачаар 10 хан жилийн дараа гэхэд 2 биллион америк долларын хөрөнгөтэй 4000 ажилчинтай том мод болон өргөжсөн юм. Бидний хийсэн хамгийн шилдэг бvтээл Макинтош компютерээ гаргахад би 31 настай байлаа. Vvний дараа би халагдсан. Яаж vvсгэсэн компаниасаа халагдсан юм бэ гэж гайхаж байна уу? Алим маань өргөжин дэвжих хэрээр би мэдлэг, чадалтай гэх хvмvvсийг өөртэйгээ хамт ажиллуулхаар урин авчирч байлаа. Эхний нэг жил бvх зvйл хэвийн байлаа. Гэтэл удаачгvй бидний санаа бодол нийлхээ больж санал зөрөлдөж эхэлсэн. Тэгтэл манай ерөнхий захирлууд тvvнтэй хамт гэдгээ надад илэрхийлсэн юм. Ингээд би 30 тай байхдаа Алим компанийхаа vvдийг татан гарлаа. Амьдралаа зориулж хийсэн зvйл маань ингээд алга болчихсонд би итгэж ч чадахгvй хэдэн сар болж билээ. Сvvлд нь би компютерийн өмнөх эрин vеийг бvр мөсөн халж орхисон гэдгээ ойлгосон юм. Би Давид Пакард (HP ийн vндэслэгч) болон Боб Нойс (Зөвлөгч, зохион бvтээгч) нартай уулзаж бvх юмыг баллаж орхисондоо уучлалт гуйсан. Миний ажлаас халагдсан маань тухайн vедээ бvх нийтийн анхаарлын төвд байсан. Гэсэн ч цаг хугацаа өнгөрөх тусам би өөрийнхөө хийж байсан зvйлдээ дуртай гэдгийг улам хvчтэй мэдэрч байлаа. Алим-аас халагдах нь миний дуртай зvйлийг өөрчлөөгvй юм. Тийм учраас би дахиад эхлэхээр шийдсэн. Удаагvй Алимаас халагдсан маань миний амьдралд тохиолдож болох хамгийн сайн зvйл болсон билээ. Толгой эргэм амжилтаас уруудаж дахиад шинэ суралцагчаас эхлэхэд бvх л зvйл бас эргэлзээтэй санагдаж байсан ч энэ vйл явдал намайг амьдралын маань хамгийн бvтээлч vерvv хөтөлсөн юм. Дараагийн 5 жилд нь би “NeXT” хэмээх компань байгуулсан. харин vvний дараа “Пиксар” компаниа байгуулж зvрх сэтгэлийг минь булаасан гайхамшигтай бvсгvйтэй учирсан. Анхны компютерийн тусламжтай бvтээсэн “Тоглоомын тvvх -1″ гэсэн хvvхэлдэйн киног бvтээснээр “Пиксар” дэлхийн хамгийн амжилттай анимэйшн студь болж хувирлаа. Удаачгvй Алим компань миний “NeXT” компанийг худалдаж авсанаар би буцаад Алимд ажиллах болов. Бидний “NeXT” компань дээр хийж байсан технологиуд Алимны дараагын амжилтын vед нь хөтлөх хөшvvрэг болсон юм. Энэ зуур Лаурэнэ бид хоёр аз жаргалтай гэр бvлийг бvтээж чадсан юм. Энэ бvхэн болж өнгөрсний дараа би ганц зvйлд л итгэлтэй байсан нь “Хэрвээ би алимаас халагдаагvй бол дээр дурдсан бvх зvйлvvд болохгvй байсан юм”. Халагдахад надад хэзээ ч сайхан байгаагvй ч зарим нэг зvйлд тэвчээр хэрэгтэй гэдгийг ойлгосон юм. Амьдрал чамайг заримдаа тоосгоор толгой руу чинь цохиж орхино. Гэвч зорьсон газраа хvртлээ бvv шантраарай. Бvх зvйл эсрэг харчихсан мэт vед дуртай зvйлээ гэсэн сэтгэл маань л намайг авч гарсан. Та ч гэсэн өөрийн хайртаа хvмvvсдээ vнэнч байдаг шиг vнэнч байх дуртай ажилаа олж авах хэрэгтэй. Таний ажил таний амьдралд маш том байр суурь эзэлдэг. Харин ажилаас сэтгэл ханамж авах ганцхан зам нь дуртай зvйлээ л хийх юм. Хэрвээ дуртай зvйлээ олоогvй байгаа бол бууж өгөлгvй хайгаарай. Сэтгэл зvрхээрээ та тvvнийг олно гэдгээ мэдэж байгаа. Олсоны дараа хором мөч өнгөрөх тусам та өөрийгөө аз жаргалтайгаар мэдрэх болно. Олоогvй бол дахиад хэлье олох хvртлээ бvv бууж өгөөрэй.

Миний гуравдахь тvvх бол: Vхэл

17 той байхдаа би: “Өдөр бvр амьдралынхаа сvvлийн өдөр мэт амьдар, нэг л өдөр чиний гарцаагvй зөв байх болно” гэж уншиж билээ. Энэ vг надад сvvлийн 33 жил амьдрах эрч хvчийг өгсөн. Өдөр бvр би өөрийгөө толинд хараад “Хэрвээ энэ өдөр миний амьдралын хамгийн сvvлчийн өдөр юм бол би өөрийнхөө хvссэн зvйлvvдийг хийх болов уу?” гэж асуудаг. “Vгvй” гэж маш олон өдөр би өөртөө хариулж байсан. Ямар нэг зvйлийг өөрчлөх хэрэгтэй гэдгийг би мэдэрч байлаа. Өөрийгөө удахгvй энэ хорвоогоос явна гэдгийг анхааруулах нь намайг урагш тvлхэх маш их хvч болж байлаа. Нэр хvнд, айдас, ичгэвтэр байдал, уналт доройтол бvх зvйлийн vхлийн өмнө дэндvv өчvvхэн зvйл билээ. Vхэхдээ ирсэн шигээ л нvцгэн буцах учираас зvрх сэтгэлээ сонсох нь алдах зvйл vгvй. Жил орчмын өмнө би хорт хавдартай гэдгээ мэдсэн. Надад нарийн шинжилгээ хийсэний дараа ходоодонд маань ур байгааг харуулсан. Миний хувьд ходоодны булчирхай ч гэж мэддэгvй байлаа тэр vед. Эмч маань энэ хавдартай хvмvvсийн ихэнх нь эмчилгээгvй ба 6 сараас илvv амьдрах боломжгvй гэдгийг хэлсэн. Гэртээ хариад ажил төрлөө зохицуулахыг зөвлөсөн. Ажил төрлөө зохицуул гэдэг нь хvvхдvvддээ ирээдvйн 10 жилд хэлэх зvйлсээ хэдхээн сард багтааж хэл гэсэн vг байлаа. Гэр бvлийнхээ гишvvдэд ингэж эрт хэлэх нь тэдэнд амар байх болно гэсэн байна. Нэг vгээр бол vvрд баяртай гэж хэл гэсэн vг юм. Энэ өдрөөс хойш өдөр бvр би эмчийн хяналтан доор байлаа. Биопси шинжилгээ нэг орой өгсөн юм. Шинжилгээний хариу гарахад би маш тайван байсан. Тэр vед гэргий маань над дээр ирээд миний хавдараас авсан эснvvдийг микроскопоор ажиглаад эмч маань нулимс унаган: “Энэ булчирхайн хавдар мэс заслын тусламжтай эмчлэгдэж болно” гэж хэлсэн юм. Би мэс засалд орсон. Одоо бvх зvйл сайн байна. Дээр ярьсан тvvх маань миний vхэлтэй хамгийн ойр байсан vе юм. Ирээдvйд ч гэсэн тийм байгаасай гэж найдаж байна. Харин vvнийг туулж гарсаны дараа та бvхэнд хэлэх зvйл бол vхэл бол маш хvчтэй, оюун санааны ухагдхуун юм. Хэн ч vхэхийг урьтал болгодоггvй. Диваажин гэж байдаг гэж боддог хvмvvс хvртэл vхээд хурдхан тvvндээ очихыг боддоггvй шvv дээ. Vхэл ч гэсэн бидний хvсэн хvлээсэн төгсгөл биш ч хэн ч vvнээс зугтаж чадаагvй. Vхэл бол амьдралын хамгийн энгийн бөгөөд шилдэг нээлт. Ужирч хөгширсөнг нь алга болгож шинэ сайхныг урин дууддаг. Харин яг энэ мөчид шинэ зvйл бол чи. Энэ мөчөөс гэвч тийм ч удалгvй чи шинэ байхаа болж арчигдаж алга болно. Сэтгэл хөдлөлөөр их ярьж байгаа бол уучлаарай гэхдээ энэ vнэн юм. Танд олдсон цаг хугацаа хэмжээтэй. Тийм учир өөр хэн нэгний амьдралаар амьдарч цагаа бvv vрээрэй. Өөр хэн нэгний бодсон бодлоор амьдарч хэрхэвч болохгvй. Таний дотор буй дуу хоолойг бусдын дуу хойлоогоор сольж болохгvй. Хамгийн чухал нь зvрх сэтгэлээ сонсох тvvнийг дагах зориг хэрэгтэй. Зvрх сэтгэл танийг чухам яг юу болох гэж байгааг аль хэдийнээ мэдчихсэн байгаа. Харин бусад зvйлvvд бол дараа нь яригдана. Намайг бага байхад “Цагаан Дэлхий Каталог” гэсэн гайхамшигтай гоё сэтгvvл хэвлэгддэг байлаа. Тэр vеийн залуусыг байлдан дагуулж байсан уг сэтгvvлийг Стиварт Брэнд гэж хvн vvнийг хэвлvvлдэг байсаныг хожим нь мэдсэн юм. Компютер өргөн хэрэглээнд нэвтэрхээс өмнө буюу 1960 -аад оны сvvл vе байлаа. Энэ vед Гvvглэ корпарацийн агуу санаа дөнгөж цаасан дээр явж байсан vе. Стиварт болон тэдний багийнхан 1970 оны дундуур сvvлийнхээ хэлэлцvvлэгийг гаргаж байх vед би чиний насан дээр байлаа. Сvvлийн хэлэлцvvлэгийн ард талын хавтсан дээр: “Тэнэг хэвээрээ, өлсгөлөн хэвээрээ бай” гэж бичээд өглөө мандаж буй наран доор тосгоны замыг дvрслэн vзvvлсэн байсан юм. Би ч гэсэн vvнийг та бvхэнд хvсэж байна. Энэ мөчөөс эхлэн би ч гэсэн шинэ зvйлийг эхлэх болно. “Тэнэг хэвээрээ, өлсгөлөн хэвээрээ бай” Та бvхэнд баярлаллаа.

Ex survalj. www.IReport.mn dated on 24.12.2011

* Зочин

duu naraa zyrh setgelee daga hiij bui ajildaa setgel zurhee zoruil

* Зочин

Sain medeelel bna bayrlalaa

* Зочин

Mash sain orchuulsan baina

* Зочин

Гайхалтай сайхан байна Юм бодогдуулж байназүрх сэтгэлээсээ хэлсэн үг өөр байна шүү Орчуулганд нь ч бас зүрх сэтгэл шингэжээ Баярлалаа

* Зочин

saihan medeelel bh chinee bayarlalaa

Steve Jobs” 2005 commencement address at Stanford University.

2011 оны 10 сарын 13

I am honored to be with you today at your commencement from one of the finest universities in the world. I never graduated from college. Truth be told, this is the closest I”ve ever gott ento a college graduation. Today I want to tell you three stories from my life. That”s it. No big deal. Just three stories.

The first story is about connecting the dots.

I dropped out of Reed College after the first 6 months, but then stayed around as a drop-in for another 18 months or so before I really quit. So why did I drop out? It started before I was born. My biological mother was a young, unwed college graduate student, and she decided to put me up for adoption. She felt very strongly that I should be adopted by college graduates, so everything was all set for me to be adopted at birth by a lawyer and his wife. Except that when I popped out they decided at the last minute that they really wanted a girl. So my parents, who were on a waiting list, got a call in the middle of the night asking: “We have an unexpected baby boy; do you want him?” They said: “Of course. “My biological mother later found out that my mother had never graduated from college and that my father had never graduated from high school. She refused to sign the final adoption papers. She only relented a few months later when my parents promised that I would someday go to college. And 17 years later I did go to college. But I naively chose a college that was almost as expensive as Stanford, and all of my working-class parents” savings were being spent on my college tuition. After six months, I couldn”t see the value in it. I had no idea what I wanted to do with my life and no idea how college was going to help me figure it out. And here I was spending all of the money my parents had saved their entire life. So I decided to drop out and trust that it would all work out OK. It was pretty scary at the time, but looking back it was one of the best decisions I ever made. The minute I dropped out I could stop taking the required classes that didn”t interest me, and begin dropping in on the ones that looked interesting. It wasn’t all romantic. I didn”t have a dorm room, so I slept on the floor in friends” rooms, I returned coke bottles for the 5¢ deposits to buy food with, and I would walk the 7 miles across town every Sunday night to get one good meal a week at the Hare Krishna temple. I loved it. And much of what I stumbled into by following my curiosity and intuition turned out to be priceless later on. Let me give you one example: Reed College at that time offered perhaps the best calligraphy instruction in the country. Throughout the campus every poster, every label on every drawer, was beautifully hand calligraphed. Because I had dropped out and didn”t have to take the normal classes, I decided to take a calligraphy class to learn how to do this. I learned about serif and san serif typefaces, about varying the amount of space between different letter combinations, about what makes great typography great. It was beautiful, historical, artistically subtle in a way that science can”t capture, and I found it fascinating. None of this had even a hope of any practical application in my life. But ten years later, when we were designing the first Macintosh computer, it all came back to me. And we designed it all into the Mac. It was the first computer with beautiful typography. If I had never dropped in on that single course in college, the Mac would have never had multiple typefaces or proportionally spaced fonts. And since Windows just copied the Mac, it”s likely that no personal computer would have them. If I had never dropped out, I would have never dropped in on this calligraphy class, and personal computers might not have the wonderful typography that they do. Of course it was impossible to connect the dots looking forward when I was in college. But it was very, very clear looking backwards ten years later. Again, you can”t connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future. You have to trust in something — your gut, destiny, life, karma, whatever. This approach has never let me down, and it has made all the difference in my life.

My second story is about love and loss.

I was lucky — I found what I loved to do early in life. Woz and I started Apple in my parents garage when I was 20. We worked hard, and in 10 years Apple had grown from just the two of us in a garage into a $2 billion company with over 4000 employees. We had just released our finest creation — the Macintosh — a year earlier, and I had just turned 30. And then I got fired. How can you get fired from a company you started? Well, as Apple grew we hired someone who I thought was very talented to run the company with me, and for the first year or so things went well. But then our visions of the future began to diverge and eventually we had a falling out. When we did, our Board of Directors sided with him. So at 30 I was out. And very publicly out. What had been the focus of my entire adult life was gone, and it was devastating. I really didn”t know what to do for a few months. I felt that I had let the previous generation of entrepreneurs down – that I had dropped the baton as it was being passed to me. I met with David Packard and Bob Noyce and tried to apologize for screwing up so badly. I was a very public failure, and I even thought about running away from the valley. But something slowly began to dawn on me — I still loved what I did. The turn of events at Apple had not changed that one bit. I had been rejected, but I was still in love. And so I decided to start over. I didn”t see it then, but it turned out that getting fired from Apple was the best thing that could have ever happened to me. The heaviness of being successful was replaced by the lightness of being a beginner again, less sure about everything. It freed me to enter one of the most creative periods of my life.

During the next five years, I started a company named NeXT, another company named Pixar, and fell in love with an amazing woman who would become my wife. Pixar went on to create the worlds first computer animated feature film, Toy Story , and is now the most successful animation studio in the world. In a remarkable turn of events, Apple bought NeXT, I returned to Apple, and the technology we developed at NeXT is at the heart of Apple”s current renaissance. And Laurene and I have a wonderful family together. I”m pretty sure none of this would have happened if I hadn”t been fired from Apple. It was awful tasting medicine, but I guess the patient needed it. Sometimes life hits you in the head with a brick. Don”t lose faith. I”m convinced that the only thing that kept me going was that I loved what I did. You”ve got to find what you love. And that is as true for your work as it is for your lovers. Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven”t found it yet, keep looking. Don”t settle. As with all matters of the heart, you”ll know when you find it. And, like any great relationship, it just gets better and better as the years roll on. So keep looking until you find it. Don”t settle.

My third story is about death.

When I was 17, I read a quote that went something like: “If you live each day as if it was your last, someday you”ll most certainly be right.” It made an impression on me, and since then, for the past 33 years, I have looked in the mirror every morning and asked myself: “If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?” And when ever the answer has been “No” for too many days in a row, I know I need to change something. Remembering that I”ll be dead soon is the most important tool I”ve ever encountered to help me make the big choices in life. Because almost everything — all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure – these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important. Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart. About a year ago I was diagnosed with cancer. I had a scan at 7:30 in the morning, and it clearly showed a tumor on my pancreas. I didn”t even know what a pancreas was. The doctors told me this was almost certainly a type of cancer that is incurable, and that I should expect to live no longer than three to six months. My doctor advised me to go home and get my affairs in order, which is doctor”s code for prepare to die. It means to try to tell your kids everything you thought you”d have the next 10 years to tell them in just a few months. It means to make sure everything is buttoned up so that it will be as easy as possible for your family. It means to say your goodbyes. I lived with that diagnosis all day. Later that evening I had a biopsy, where they stuck an end oscope down my throat, through my stomach and into my intestines, put a needle into my pancreas and got a few cells from the tumor. I was sedated, but my wife, who was there, told me that when they viewed the cells under a microscope the doctors started crying because it turned out to be a very rare form of pancreatic cancer that is curable with surgery. I had the surgery and I”m fine now. This was the closest I”ve been to facing death, and I hope it”s the closest I get for a few more decades. Having lived through it, I can now say this to you with a bit more certainty than when death was a useful but purely intellectual concept: No one wants to die. Even people who want to go to heaven don”t want to die to get there. And yet death is the destination we all share. No one has ever escaped it. And that is as it should be, because Death is very likely the single best invention of Life. It is Life”s change agent. It clears out the old to make way for the new. Right now the new is you, but some day not too long from now, you will gradually become the old and be cleared away. Sorry to be so dramatic, but it is quite true. Your time is limited, so don”t waste it living someone else”s life. Don”t be trapped by dogma —which is living with the results of other people”s thinking. Don”t let the noise of others” opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary. When I was young, there was an amazing publication called The Whole Earth Catalog, which was one of the bibles of my generation. It was created by a fellow named Stewart Brand not far from here in Menlo Park, and he brought it to life with his poetic touch. This was in the late1960″s, before personal computers and desktop publishing, so it was all made with typewriters, scissors, and polaroid cameras. It was sort of like Google in paperback form, 35years before Google came along: it was idealistic, and overflowing with neat tools and great notions. Stewart and his team put out several issues of The Whole Earth Catalog, and then when it hadrun its course, they put out a final issue. It was the mid-1970s, and I was your age. On the back cover of their final issue was a photograph of an early morning country road, the kind you might find yourself hitchhiking on if you were so adventurous. Beneath it were the words: “Stay Hungry. Stay Foolish.” It was their farewell message as they signed off. Stay Hungry. Stay Foolish. And I have always wished that for myself. And now, as you graduate to begin a new, I wish that for you. Stay Hungry. Stay Foolish.

Thank you all very much.

Commencement on June 12, 2005.